Waren de afgelopen weken hectisch, de laatste 5 dagen zijn helemaal in een stroomversnelling gegaan. Wat is er allemaal gebeurd.
Donderdag 14 april, zoals afgesproken contact opgenomen met het secretariaat van Neurochirurgie. Over een datum voor de operatie kan zij niks zeggen. "De Dr. kan dan wel zeggen april, maar zijn agenda zit vol tot half mei. En we hebben de Paasdagen er nog tussendoor en de meivakantie. Dus ik weet het niet zegt ze…"
Ze spreek Dr. Baayen dinsdag 19 april weer en ik spreek met haar af dat we dan contact zullen hebben omdat ze dan wellicht meer weet. Tja, zo gaat dat kennelijk…
We houden er nu dus zelf maar rekening mee dat april niet gaat lukken maar dat half mei eerst komt. We kijken uit naar het telefoontje van de 19de.

Maar wat wil

De afgelopen weken is het behoorlijk hectisch geweest. Ons laatste contact is met Dr. Baayen geweest, een telefonisch consult (16 maart). Daarin spraken we over de functionele MRI en die heeft intussen plaats gevonden (4 april).
Tom heeft het wederom fantastisch gedaan. Bijna 1,5 uur lang (!) in de MRI, onderwijl testjes doen en tot slot nog een infuus laten aanbrengen voor de contrastvloeistof. Petje af, ook van de radiologen in het VU. Zoiets maken ze maar weinig mee met jonge kinderen. TOM, WE ZIJN TROTS OP JE!

De uitslag van de functionele MRI krijgen we van Dr. Baayen tijdens het consult dat gepland staat en waarbij ook de kinderneuroloog van het VU bij aanwezig is.
Dr. Wolff, super aardige arts met een Duits accent (sorry Tom, ik spreek een beetje vreemd maar dat komt omdat ik Duits ben ) ) is bij het gesprek aanwezig. Dit is de normale gang van zaken, ook al staan wij onder controle bij Dr. Geesink van SEIN.

We moeten ons melden woensdag 13 april om even voor 9 uur op de afdeling Kindergeneeskunde. Daar worden we ontvangen door Dr. Wollf en ze vertelt ons dat zij het eerste gedeelte van het gesprek doet en dat later Dr. Baayen zich erbij voegt omdat zijn spreekuur op dit moment al aan het uitlopen is.
Dr. Wolff vraag ons en Tom nog even het hemd van het lijf waarna ze vervolgens Tom fysiek onder handen neemt. Allerlei neurologische teststje moet Tom doen en ze bouwen in korte tijd een prima band samen op (huh mam… wat zegt ze nou?) Het Duitse accent heeft grappige uitwerkingen op Tom.
Als Tom tot zover "gezond" verklaard wordt zonder enige bijzondere (neurologische) afwijkingen komt Dr. de aanzetten.

Dr. Baayen vraagt aan Tom hoe het gaat en of Tom weet wat er gaat gebeuren. Tom knikt en vertelt over het bultje in zijn hoofd en de epilepsie. Dan geeft Dr. Baayen ons de uitslag van de functionele MRI. En wat we al enigzinds hoopten wordt bevestigd, Tom's spraakgebied zit links, dus in de andere hersenhelft dan waar de tumor zit (rechts). Dit betekent dat wanneer tijdens de operatie Dr. Baayen extra (actief) weefsel weg moet halen, dit geen gevaar heeft voor Tom's spraak. GELUKKIG!

MAAR… wat nu wel weer naar voren komt is dat de tumor toch weer licht gegroeid is vergelijken met de MRI van afgelopen december…. GVD! Wat een domper… Maar dit bevestigd wel weer ons besluit tot opereren en dat we de juiste weg zijn ingegaan. Weg met die tumor! Eruit met dat enge rotding! Dan pas kunnen we weer vooruit kijken. De weg naar Tom's herstel in goede gezondheid!

Verder vertelt Dr. Baayen ons dat hij, nu de tumor weer gegroeid is, tegen een wat moeilijk stukje aanloopt. De tumor groeit een stukje ophoog wat hij liever niet gezien had. Bij dit stukje zit Tom's gezichtveld en hierdoor kan er eventueel (tijdelijk) gezichtsverlies optreden… En er kan eventueel (tijdelijk) verlammingsverschijnselen plaatsvinden aan 1 kant van zijn lichaam. Wat een berichten zeg! Hier hadden we niet op gerekend. We begrijpen uit Dr. Baayen's verhaal dat dit uitersten zijn maar waar wel rekening mee gehouden moet worden. Oke…

Ik durf te vragen of Dr. Baayen enig idee heeft wanneer de operatie zal gaan plaatsvinden. Hij zegt dat dit half mei zal zijn. Als wij dan aangeven dat we eigenlijk op april gerekend hebben, uitgaande van wat hij de vorige keer zei, zegt Dr. Baayen resoluut; je hebt gelijk, we gaan het ook doen in april. We gaan het dan ook nu maar meteen in werking zetten.

Dit betekent dat Tom nu meteen doorgestuurd wordt naar de afdeling Anesthesie en Bloedafname.
Bij Anesthesie wordt het een en ander doorgenomen met betrekking tot de narcose en pijnstilling en bij Bloedafname worden 3 buisjes afgenomen; Tom's bloed wordt onderzocht op; bloedstolling, bloedlichaampjes en bloedgroep.

We moeten morgenochtend contact opnemen met de afdeling planning, over de datum van de operatie en er moet slaapplek voor ons geregeld worden in het Ronald McDonaldhuis.
Spannend hoor, nu het allemaal zo dichtbij gaat komen…

Gelukkig weet Dr. Baayen ons weer enigszins op te beuren en dat het allemaal goed zal komen. Wanneer we de spreekkamer verlaten loopt Dr. Baayen nog even met ons op. Hij zegt tegen Philip over Tom; hij slaat zich er wel doorheen!

Tom's situatie is op 3 maart besproken door het team van het VU. Hierbij hebben zij de uitslag van de 24uurs E.E.G. meegenomen. Over deze bevindingen hebben we vandaag een telefonisch consult met Dr. Baayen.

Omstreeks kwart over 3 belt hij en op dat moment zit Tom ook bij mij in de auto. We komen net terug van tennisles.
Dr. Baayen vraagt of het schikt en even twijfel ik of ik het gesprek moet doorzetten. Ik had Tom al gexc3xafnformeerd dat Dr. Baayen zou kunnen bellen en dat hij me dan even niet kon storen tijdens het gesprek. Nu zit hij naast mij in de auto en omdat het tenslotte OVER Tom gaat en hij degene is die straks alles moet ondergaan, besluit ik om het gesprek door te zetten. Hij heeft de afgelopen 1,5 jaar al het een en ander opgevangen en zo langzaam aan proberen we hem ook op de operatie voor te bereiden. Het telefoongesprek aanhoren is voor Tom wellicht een stukje extra informatie.

Aandachtig luisterend en rustig zit Tom naast mij in de auto. Dr Baayen vraagt hoe het nu met Tom gaat.
Ik geef aan dat hij bijna aanvalsvrij was, tot gister, toen vertelde Tom mij dat hij een grote aanval had gehad met gym…

 
Dr. Baayen gaat direct over tot de uitslag van de 24uurs E.E.G. en checkt of ik die ook reeds gehad heb. Ik beaam dit.
Ondanks dat er (gelukkig) niks "bijzonders" is waargenomen geeft Dr. Baayen gelijk aan dat hij toch wil gaan opereren. Zoals hij al eerder heeft aangegeven zegt hij.

De volgende stap is nu een functionele MRI om precies het spraakgebied van Tom vast te kunnen leggen. Dr. Baayen gaat er vanuit dat dit in de linker hersenhelft ligt, omdat Tom rechtshandig is. En de tumor zit rechts, dus dit zou geen gevaar kunnen opleveren tijdens een operatie.
Maar we willen graag alles uitsluiten dus wordt er een functionele MRI gemaakt.

Verder vertelt hij dat de kinderneuroloog van het VU Tom graag wil ontmoeten, dit is de normale gang van zaken.
Ik vraag of we Dr. Baayen nog kunnen ontmoeten om alles nog eens door te spreken. Hij geeft aan dat dit een goed idee is en we nemen Tom dan ook mee. Dan kan de kinderneuroloog ook meteen Tom ontmoeten. Een combi-afspraak.

Voor de functionele MRI en de afspraak met de kinderneuroloog wordt er contact met ons opgenomen door het VU.

Ik vind het spannend om te vragen maar wil het toch graag weten dus informeer ik naar de datum van de operatie. Dr. Baayen zegt dat dit in april zal zijn. Ik reken snel uit, dat is over minimaal 2 weken en maximaal 6 weken…

We bexc3xabindigen het gesprek en ik kijk Tom aan. Ik geef hem een compliment dat hij zo keurig stil naast mij heeft gezeten. Ik ben trots op hem! En… zegt hij. Wat zei Dr. Baayen? Moet ik geopereerd worden?
Ik probeer hem zo kinderlijk mogelijk, zonder de beladenheid van het onderwerp te laten voelen, uit te leggen wat er gaat gebeuren.
Okxc3xa9, zegt hij, en hij kijkt weer voor zich uit. Ik geef hem een dikke knuffel en zeg dat alles goed komt!
Lieve Tom, wat gaat er in je koppie om…

Vandaag belt Dr. Geesink ons om de uitslag van de 24 uurs E.E.G. door te geven.
We hebben gevraagd of hij na 18 uur kan bellen zodat Philip het gesprek kan doen.
Wat we zelf al gemerkt hebben is dat Tom sinds hij gestopt is met zijn medicatie (vanaf 15 januari halve medicatie en vanaf 30 januari helemaal zonder), geen epileptische aanvalletjes heeft gehad.
En ook Tom zelf heeft hier niks over gemeld, ook niet wanneer wij hierna informeren.
Het is dat wij zelf de MRI-foto's hebben gezien, anders zou je haast nog gaan twijfelen aan de hele situatie…

Wat blijkt uit de 24 uurs E.E.G. is dat Tom nauwelijks aanvalletjes heeft gehad. Alleen 's morgens om 6.50 uur was er wat "activiteit" te zien door de laborant Klinische Neurofysiologie. Ze hebben Tom toen 's morgens wakker gemaakt om te kijken in hoeverre hij aanspreekbaar was en hij moest tot 10 tellen.
Omdat dit allemaal prima verliep, is er niks verontrustends waargenomen.

Dr. Geesink geeft daarom in het telefoongesprek aan dat hij mede door deze uitslag wederom terughoudend is mbt een operatie.
En natuurlijk zet ons dit ook weer tot denken…
Aan de ene kant zijn we blij dat er geen extreme epilepsie-activiteit is geregistreerd, aan de andere kant vraag je je af of we het juiste pad zijn ingeslagen nu alles zo "rustig" is.

We besluiten om het telefoongesprek met Dr. Baayen af te wachten, kijken hoe hij er tegenaan kijkt.
Tom wordt 3 maart besproken in het VU en wij zullen aan de hand daarvan een telefonisch consult hebben met Dr. Baayen.

Omdat Tom dus zo goed als aanvalsvrij is zullen we niet opnieuw starten met medicatie. Sowieso niet met Depakine, maar uiteindelijk dus (voorlopig) helemaal geen medicatie.

// <![CDATA[// &lt;![CDATA[// &amp;lt;![CDATA[ function sitestat(ns_l){ns_l+=&amp;#39;&amp;amp;amp;ns__t=&amp;#39;+(new Date()).getTime();ns_pixelUrl=ns_l; ns_0=document.referrer; ns_0=(ns_0.lastIndexOf(&amp;#39;/&amp;#39;)==ns_0.length-1)?ns_0.substring(ns_0.lastIndexOf(&amp;#39;/&amp;#39;),0):ns_0; if(ns_0.length&amp;gt;0)ns_l+=&amp;#39;&amp;amp;amp;ns_referrer=&amp;#39;+escape(ns_0); if(document.images){ns_1=new Image();ns_1.src=ns_l;}else document.write(&amp;#39;&amp;lt;img src=&amp;quot;&amp;#39;+ns_l+&amp;#39;&amp;quot; width=&amp;quot;1&amp;quot; height=&amp;quot;1&amp;quot; alt=&amp;quot;&amp;quot;&amp;gt;&amp;#39;);} sitestat(&amp;quot;https://nl.sitestat.com/lumc/internet/s?Internet.Dutch.LUMC_Home.Patient_en_zorg.Patient_en_bezoeker.Patientenfolders.Het_EEG-onderzoek&amp;quot;); flowplayer(&amp;quot;a.myPlayer&amp;quot;, &amp;quot;/flowplayer/flowplayer.commercial-3.1.5.swf&amp;quot;,{ key: &amp;#39;#$5b1e05ee73f08c2d87a&amp;#39;, clip: { provider: &amp;#39;lighttpd&amp;#39;, scaling: &amp;#39;fit&amp;#39; }, plugins: { lighttpd: { url: &amp;#39;/flowplayer/flowplayer.pseudostreaming-3.1.3.swf&amp;#39; }, controls: { url: &amp;#39;/flowplayer/flowplayer.controls-3.1.5.swf&amp;#39;, mute: false, fullscreen: true, volume: false, autoHide: &amp;#39;always&amp;#39;, hideDelay: 3000 } } });// ]]&amp;gt;// ]]&gt;// ]]>

Vandaag, 18 januari, hebben we het gesprek met Dr. Baayen in het VU.
Na behoorlijk onrustige weken de afgelopen tijd, waarin we tot 5 keer aan toe een andere richting op zijn gestuurd door de behandelende artsen van Tom, krijgen we vandaag hopelijk een eenduidend en helder antwoord op de stand van zaken en de te varen koers.

Tom blijft vandaag over op school omdat wij om half 2 de afspraak hebben. Omdat we niet weten of het uitloopt en hoe lang het gesprek duurt, gaat Tom na school naar de Boomhut.
Geheel tegen onze verwachting in, zijn we al heel snel aan de beurt

Dr. Baayen ontvangt ons in zijn spreekkamer en merkt op dat Tom niet mee is vandaag.
We vertellen dat we het beter vinden dat Tom niet bij dit gesprek aanwezig is.
Wanneer Dr. Baayen zijn gesprek wilt beginnen, vraagt Philip of hij eerst iets mag vertellen, gebaseerd op wat ons is overkomen de afgelopen wekenxe2x80xa6

Aandachtig luistert Dr. Baayen naar ons verhaal en aansluitend zegt hij dat hij het heel vervelend vindt dat wij zo in verwarring zijn gebracht.
Het blijkt dat hij Dr. Debets heeft gexc3xafnformeerd over de uitslag van Tomxe2x80x99s MRI en het te volgen pad en dat Dr. Debets op zijn beurt dit aan Dr. Geesink heeft doorgegeven.
Tenslotte heeft Dr. Geesink ons hierover gexc3xafnformeerd.
Waar de communicatie is mis gegaan en wie de ruis heeft veroorzaakt is niet precies zeker (heeft Dr. Debets xc3xb2f heeft Dr. Geesink een andere versie verteld) maar een ding is duidelijk; dit gesteggel had niet ons ten gehore mogen komen.
Het blijkt dat er onderling gedoe (!) is over doorsturen van patixc3xabnten van en naar het WKZ en het VU en vice versa.
Alsjeblieft, mag dit achter de schermen gebeuren en kom pas wanneer de heren artsen er zelf uit zijn, graag met een eenduidend antwoord.
Een hoop onzekerheid en spanning hadden ons hiermee bespaard kunnen blijven.

Dr. Baayen vertelt verder dat in het teamoverleg van behandelend artsen van 6 januari, waarin Tom besproken is, ze tot een duidelijke conclusie gekomen zijn.
De vraag wat nou de aangever is voor een operatie, de tumor of de epilepsie, is beantwoord met; de tumor. De tumor is dus de reden om te opereren, niet de epilepsie. 
Dit omdat de tumor gegroeid is en dat daardoor de epilepsie waarschijnlijk teruggekomen is. Hoofdzaak is het verwijderen van de tumor, met daarbij weefsel wat ook epilepsie zou kunnen veroorzaken.

Nu wordt in het WKZ in Utrecht epilepsiechirurgie gedaan bij kinderen en in het VU epilepsiechirurgie bij volwassenen. Maar omdat de tumor nu de reden is tot opereren, kom je bij oncologiechirurgie terecht. En laat daar nou het VU de beste plek voor zijn.
Dr. Baayen geeft aan dat zij (het VU) daar beter in zijn dan Utrecht. Dan zitten we dus toch gewoon op de beste plek waar we kunnen zijn! Bij de neurochirurg waar we een jaar geleden terecht zijn gekomen en waar we zullen blijven. Dr. Baayen, de arts die Tom beter gaat maken!

Want al gauw blijkt gaandeweg dit gesprek, dat we wederom een goed en prettig gevoel hebben bij Dr. Baayen, net zoals een jaar geleden.
Hij leeft met ons mee, is oprecht betrokken bij het verhaal van Tom en zijn bezorgde ouders en hij blijkt uiteindelijk toch de meest geschikte arts te zijn om Tom van zijn tumor te verlossen!

Oncologiechirurgie is een vervelend woord evenals tumor, maar het zijn beide benamingen die in Tom's geval niet met kanker te maken hebben.
De tumor van Tom is een glioom. Die komen voor in gradatie van 1 t/m 4. Waarschijnlijk is die van Tom een glioom 1 maar helemaal zeker weten ze het pas wanneer het tumorweefsel onderzocht is wanneer dit verwijderd is.

Ik vraag evengoed aan Dr. Baayen waarom er geen PET scan gemaakt wordt. Hij geeft aan dat dit te belastend is (je mag niet met te veel straling worden belast) en dat de MRI al genoeg informatie geeft.
Ook vraag ik nog naar de mogelijkheid van een punctie maar ook hier geeft Dr. Baayen aan dat de MRI al aangeeft dat de tumor verwijderd moet worden. Eerst nog een punctie doen terwijl je toch weet dat je moet opereren, is ook weer een belasting en dus dubbel op.

Wanneer Philip vraagt hoe de operatie in z'n werk gaat, zegt Dr. Baayen dat er eerst nog wat testen voor de veiligheid moet worden gedaan. Hiermee bedoelt hij dat eerst nog gekeken moet worden of Tom's taalvermogen niet beschadigd kan worden tijdens de operatie. Dit zal waarschijnlijk niet het geval zijn omdat Tom rechtshandig is, en het taalvermogen waarschijnlijk bij Tom in de linker slaapkwab zit.
Er zal mogelijk ook een functionele MRI gemaakt worden. Tijdens die MRI moet Tom dan allerlei woordjes benoemen waarbij de activiteit van de hersenen door middel van een computer zichtbaar wordt gemaakt in een driedimensionaal beeld.
Een andere optie is nog de WADA-test.

Omdat we al begonnen zijn met halvering van de medicatie van Tom, in aanloop naar de 24uurs EEG, schat Dr. Baayen in dat Tom rond maart/april 2011 geopereerd zal worden.
Een operatie begint xe2x80x99s morgens om 8 uur en is rond 16.00 uur xe2x80x9cklaarxe2x80x9d.
En dan komt het opeens wel heel dichtbijxe2x80xa6

We benadrukken nogmaals dat we graag met Dr. Baayen verder willen en dat hij dit ook aan zijn collega's mag doorgeven. Hij geeft aan het ook fijn te vinden om Tom te kunnen helpen en omdat hij met ons een band heeft opgebouwd. Hij kent Tom, heeft Tom gezien, hij kent ons en hij is bekend met Tomxe2x80x99s dossier.

Hoe gek het ook klinkt, gezien de situatie waarin we zitten en het traject wat ons en vooral Tom nog te wachten staat, lopen we toch opgelucht de spreekkamer uit.
Een geruststellende gedachte dat Tom verlost gaat worden van de tumor, en die verwijderd wordt door de arts die daar het meest gespecialiseerd in is, Dr. Baayen.
We bedanken Dr. Baayen voor het gesprek en we lopen richting de uitgang waar hij ons uitzwaait met de woorden; doe de groeten aan Tom!

Omdat Tom's liefde voor treinen nog steeds in volle bloei is, gaan we vandaag een ritje maken met een echte stoomtrein!
Iedere laatste zondag van de maand (van april t/m oktober) rijdt op het Corus terrein in IJmuiden een stoomtrein. Deze excursietrein maakt een rondrit over het bedrijfsterrein.

We vertrekken vanaf station Velserbosch vlakbij de hoofdingang (gebouw Dudok) van Corus. We kopen treinkaartjes in het oude stationsgebouw en we moeten onze persoonsgegevens invullen zodat men weet wie er in de trein zitten (voor het geval dat…). Tja, Tom vindt het nu toch wel wat spannend worden; er kan toch niks gebeuren hxc3xa8, mam?

Het is nog rustig dus de jongens mogen een kijkje nemen bij de stoker die in de stoomlocomotief staat.
Kom er maar in hoor, dan mogen jullie wat kolen op het vuur gooien! Nou, dat laten Tom en Jesse zich geen 2x zeggen. Erg leuk en we merken al snel dat de vrijwilligers die hier de boel draaiende houden, erg enthousiaste en aardige mensen zijn, die hun hobby met anderen willen delen.
We maken wat foto's van de trein, die nog helemaal in oude staat is en van de locomotief. En dan valt ons oog op een opmerkelijk naambordje; TOM. De locomotief heet Tom! Toeval bestaat niet zeggen wij

Om 13.00 uur laat de stoker de locomotief fluiten en zijn we klaar voor vertrek. Langzaam aan trekt
locomotief Tom de rijtuigen in beweging. We zoeken een plekje in een van de coupxc3xa9s en passeren hierbij ook de restauratiewagon, waar we meteen wat te drinken halen voor onderweg.

Na enige tijd klinkt een stem door de luidspeakers die ons het verhaal vertelt van "erts naar staal", en over de bijbehorende fabrieken die we onderweg tegen komen. Tijdens deze rit krijgen we zo een beeld van de grote en zware industrie die hier plaats vindt.

De rit gaat over 15 km spoor en ongeveer op de helft hiervan, stop de trein. We mogen uitstappen om foto's te maken van de trein. Tom vindt dit natuurlijk geweldig en wil graag een kijkje nemen onder de trein! We lopen richting de locomotief waar we ook nog even een kijken en Tom wil nog graag een foto op het spoor, voor de locomotief. Na een stop van 10 min gaan we allemaal weer aan boord en rijden we weer rustig verder, richting het eindpunt (ofwel beginpunt van de rit). Na ruim anderhalf uur komen we weer op station Velserbosch aan.

Je kan ook nog een kijkje nemen in het Hoogovenmuseum waar alles te zien is over de geschiedenis maar dat hebben wij niet gedaan. Buiten op het terrein staan diverse grote ketels en andere onderdelen die echt gebruikt zijn in de hoogovens. Ongelofelijk hoe groot die ketels zijn!
We maken ook hier nog wat foto's en besluiten dan om richting huis te gaan. We hebben een ontzettende leuke middag gehad, weer eentje om niet te vergeten!

Zondag 12 september, het is prachtig weer. We besluiten om richting Haarlem te gaan omdat het dit weekend Open Monumentendagen zijn. In Haarlem zijn genoeg monumenten te bezichtigen en we willen ook graag een kijkje nemen in de Grote Bavokerk en dan specifiek in de kerktoren. Er wordt een rondleiding georganiseerd.

Wanneer wij bij de Bavo aankomen, (kwartier na openingstijd) en richting de balie lopen om te reserveren voor de rondleiding, staat er een groot bord met de tekst: RONDLEIDING KERKTOREN VOL!
Na overleg met de dame achter de balie blijkt dat gexc3xafnteresseerden al een half uur voor opening in de rij stonden om te reserveren. Pech dus! Voor Tom is dit een domper want hij heeft zich er enorm op verheugd en hij kan zijn teleurstelling maar moeilijk verwerken. We proberen hem af te leiden en we besluiten om dan maar zelf even een rondje door deze "grote" kerk te lopen. We nemen nog even een kijkje bij het graf van Frans Hals en steken een kaarsje aan voor de opa's.

We lopen richting het stadhuis waar we een speurtocht kunnen afhalen die door de binnenstad leidt en waarbij je allerlei gevelstenen en kenmerken moet terugvinden. Voordat we gaan beginnen drinken we eerst lekker een kop koffie bij XO op de Grote Markt, genietend van steeds mooier wordende weer!

Tom en Jesse rennen vooruit, opzoek naar het eerste plaatje. Het wordt onderling nog een hele strijd wie als eerste wat ziet en we besluiten daarom om de jongens om de beurt te laten zoeken. Dit gaat beter.
We komen op plekken waar we zelf ook nog nooit geweest zijn, en zien prachtige panden en gevelstenen die je normaal gesproken in het voorbij gaan, ontgaan.
Verscholen kerken en hofjes en piepkleine steegjes, wat een leuke speurtocht!
Na 1,5 uur komen we terug op de plek waar we gestart zijn en alle plaatjes zijn gevonden. Van al dit zoeken en bezichtigen hebben we honger gekregen en we lopen door naar McDonalds voor een lekkere snack. Jammie!

Met onze buikjes vol lopen we naar de Vijfhoek, daar is het Jopenbierfestival. Wat een leuke buurt is dit, en we komen uit op een groot plein met een kerk: De Nieuwe Kerk op de Nieuwkerksplein.
Er staan allerlei kraampjes met lekkernijen en snuisternijen en de mensen achter de kraampjes zijn verkleed in Middeleeuwse klederdracht, erg leuk! De jongens mogen zich ook verkleden en wanen zich even in andere tijden…
Voor de kinderen zijn er verder allerlei spelletjes te doen; pijl en boog schieten, kleien, poppenkraam en een jongleur. Er is muziek en er is van alles te koop aan snoep, eten en drinken. Tom en Jesse vermaken zich al gauw en wij nemen een lekkere pils bij de stand van Jopenbier midden op het plein.
Heerlijk in het zonnetje met een biertje in de hand genieten we van de jongens. En na een aantal van deze smaakvolle drankjes, wanneer de zon allang achter de kerktoren is verdwenen, laten we de Middeleeuwen achter ons. Op naar huis!

Voor het eerst sinds we de zaak hebben, gaan we deze zomer in het hoogseizoen op vakantie.
Normaal gesproken gaan we een keer in het voor- en een keer in het najaar op vakantie.
Maar omdat we denken dat het voor Tom leuker is om te gaan wanneer er meer kinderen zijn dan buiten de vakanties om, besluiten we om het zo eens te proberen.
Op aanraden van Dimitri, onze vaste man op het reisburo die ons altijd met succes naar de leukste plekjes heeft gestuurd, gaan we deze keer naar Bulgarije! Haha… of all places… Bulgarije here we come! 
Maandag 2 augustus vliegen we om 19.20 uur met Transavia richting Burgas.
Heerlijk, maar 2,5 uur vliegen!
Met wat vertraging vertrokken maar een goede vlucht gehad en we worden met de bus naar het hotel gebracht.
Jammer genoeg is het al donker, dus van de omgeving zien we nu weinig.
Altijd weer spannend om de volgende dag wakker te worden en de omgeving in het "echt" te zien.
We hebben een prachtige 2 kamer appartement op de 9de etage en nadat we eerst nog wat gegeten hebben in het hotel, gaan we lekker slapen na een lange dag.

Het uitzicht de volgende morgen vanaf 9 hoog is werkelijk prachtig!
We worden verwelkomd met een stralende zon en kijken zo uit op de Zwarte Zee.
Voor het strand loopt de boulevard en die grenst aan de hoteltuin met alle zwembaden.
We gaan richting de eetzaal voor een heerlijk ontbijtje, keuze genoeg!
Meteen merken we bij buitenkomst dat het zo vroeg al erg warm is.
Dat belooft wat voor de rest van de dag

Na het ontbijt eerst maar een orixc3xabnterend rondje gemaakt door het hotel en alle faciliteiten bekeken. We besluiten om vervolgens naar het zwembad te gaan, want Tom houdt het bijna niet meer.
Zwemmen wil hij.
En hij heeft gelijk.
We hebben nog zo'n kleine 3 weken voor de boeg om alles te zien en te verkennen.
Nu eerst tijd om te relaxen, en met z'n 3en tegelijk springen we het water in.

Tussen de middag lopen we een stukje over de boulevard en zoeken een eettentje op om een hapje te eten.
In de schaduw, want de temperatuur loopt aardig op.
Daarna gaan we met onze voeten in de branding een stuk over het strand lopen, wat is het water heerlijk warm.
Geen straf om hierin te zwemmen, dus om de beurt nemen we een duik en gaan we kopje onder. 
Omdat we nog wat vermoeid zijn van zo'n eerste nachtje in een vreemd bed en we nog moeten wennen aan de warmte wat ook vermoeiend is en het niets doen besluiten we om op tijd te eten zodat we vanavond er vroeg in kunnen.
Het buffet voor het diner is ook heerlijk en er is genoeg keus en smaak voor iedereen.
Dat belooft nog wat de komende weken, zoveel eten!
Uitgeblust vallen we in slaap, en dromen we van alle dagen die nog komen, vol zon en gezelligheid en het genieten met z'n 3tjes!

De dagen hierna vullen we zo'n beetje op dezelfde manier in, alleen gaan we er 's avonds steeds ietsjes later in omdat we steeds meer uitrusten.

We wisselen het zwembad af met het strand, alhoewel we vaker bij het zwembad zijn omdat Tom daar beter kan zwemmen en spelen met andere kindjes.
De dagen worden steeds warmer, en er zijn dagen dat het kwik boven de 40 graden uitkomt!
Zulke temperaturen hebben wij nog nooit meegemaakt.
Het is soms zo warm, dat we de hele dag in het zwembad liggen.
Met een drankje in de ene hand en een goed boek in de andere. Door de aanhoudende hitte, wordt 's avonds enkele uren de elektriciteit plat gelegd, omdat de centrales de vraag naar stroom niet aankunnen.
Daar zit je dan, in het donker aan het diner, maar met een waxinelichtje.
Dat dan weer wel en gelukkig is het best gezellig zo.
Wat wel iets minder is, je mag/kan de liften niet gebruiken.
En dan is 9 hoog, best wel erg hoog met al die trappen!!

We ontdekken tijdens onze middagwandeling nog een leuk restaurantje, lekker afgelegen en met heerlijke verse salade en vis, proosten we met een koude pils op het mooie weer en het samen zijn.
Tom geniet van het buiten zijn en in z'n stoere boxershort loopt hij de hele dag in het zonnetje, z'n ruggetje steeds bruiner wordend, zijn haren steeds blonder.

We maken nog een uitstapje naar het oude Nesebar, gelegen op het schiereiland in de Zwarte Zee. Nesebar is gesticht in de 6de eeuw voor Christus en staat op de Werelderfgoedlijst van
UNESCO.
Een leuk stadje, jammer alleen dat alles verpest is voor het toerisme.
De oude pandjes zijn allemaal "verstopt" achter de souvenirwinkeltjes.
En daar zijn er wel 500 van.
Allemaal verkopen ze hetzelfde.
TROEP!
Maar we vermaken ons even goed, even iets anders en de souveniertjes voor thuis moeten ook gekocht worden
We lopen een rondje over het eiland en maken leuke foto's van allerlei oudheden.
Genoeg te zien.
Een schattig restaurantje is onze stop voor de middag.
We eten er heerlijk en genieten van het prachtige uitzicht op zee.
Wanneer we besluiten om terug te gaan naar het hotel, bellen we onze taxichauffeur die ons ook heen heeft gebracht.
Wat een luxe, want om in deze hitte in de rij te staan voor de bus is zeker geen pleziertje.
Op de terugweg hebben we een leuk gesprek met deze man, Rusco, afwisselend in het Duits en Engels. Hij wil ons graag nog een prachtige plek laten zien boven op een berg waar een restaurant gevestigd is. Hij heeft daar vroeger gewerkt en vertelt dat het uitzicht werkelijk super is.
Vooral 's avonds wanneer je het dal in kijkt, met alle lichtjes!
Bij het restaurant aangekomen, boven op de berg, is het uitzicht overdag ook al prachtig.
We nemen op aandringen van Rusco ook nog een kijkje in het restaurant en nemen er een drankje.
Het ziet er mooi en we besluiten om voor een andere avond te reserveren en er te gaan eten. Op een zaterdagavond gaan we naar het restaurant op de berg en Rusco brengt ons er weer heen.
Het is al donker en het uitzicht is inderdaad prachtig.
We krijgen een leuke tafel aangewezen en langzaam aan loopt het restaurant vol met andere gasten.
Er is live muziek in de vorm van een band en het nummer waarmee ze beginnen is van John Lennon! Toeval )
We bestellen van de kaart, echte Bulgaarse specialiteiten, en kiezen voor een spies van kip. Geflambeerd aan tafel.
Tijdens het eten wordt er een show opgevoerd die weg heeft van een soort circusact.
Allerlei acrobaten vertonen hun kunsten, het een nog spectaculairder dan het ander.
Leuk om ook dit een keer meegemaakt te hebben. 
We hebben Tom beloofd om een dag naar het aquapark te gaan en spreken af om daar met een "vriendje" en zijn moeder naar toe te gaan.
Tom heeft Djordi ontmoeten op schiphol en in het vliegtuig hebben ze samen ge-DSt.
Zijn moeder, Margeretha, heeft contact met ons gezocht tijdens de vakantie en de boys willen graag nog eens samen spelen.
Het aquapark is nog vrij nieuw en het ziet er gaaf uit, al gauw rennen we van de ene glijbaan naar de andere stroomversnelling.
Wat een waterpret!
Einde van de middag zijn we doodop van al het spektakel en nemen we de bus terug naar het hotel. Voor ons even geen water meer, maar Tom duikt bij aankomst in het hotel al weer meteen het zwembad in.

Tijdens onze dagen bij het zwembad raken we in contact met andere Nederlanders, Fred en Ivonne.
Ze hebben zelf geen kinderen maar zijn helemaal weg van Tom.
Hij zorgt er dus ook voor dat we af en toe met elkaar eten 's avonds en eigenlijk is het ook hartstikke gezellig met elkaar.Langzaam aan komt het eind van de vakantie in zicht en ook al genieten we enorm, het idee dat we weer naar huis gaan spreekt ons ook wel aan.
We hebben een heerlijke vakantie gehad, in een voor ons nieuw en onbekend land.
Maar het is ons 100% meegevallen.
De Bulgaren zijn aardige mensen, het klimaat is top, de natuur is mooi groen, de zee heeft geen getijden dus geen sterke stroming, je kunt uitstapjes maken en hoeft niet op je resort te blijven, het hotel was schoon en netjes, het eten goed, het is goedkoop en bovenal, het is weer eens iets anders.
Voor ons zeker voor herhaling vatbaar!

Donderdag 19 augustus landen we weer veilig op de Nederlandse bodem.
Lekker gebruind, een hoop mooie herinneringen rijker en nagenietend van een heerlijke vakantie. Wetende dat we er voorlopig weer tegenaan moeten.
Wetende dat er de volgende dag alweer gewerkt moet worden, roepen we alle 3 met een zucht; waren we nog maar daar…